Afgelopen donderdag werden de laatste 11 kandidaten voor de titel van Jonge Ambtenaar van het Jaar 2010 bekend gemaakt. En ik zit erbij!!! Superblij natuurlijk, en erg vereerd. Ik ontving meteen de eerste opdracht voor de strijd om de 4 finaleplaatsen: schrijf een visie op de heroriëntatie van de overheid, hoe de overheidslagen zich tot elkaar verhouden. Deze visie moet ik voor donderdagochtend 9.00 inleveren en dan volgt de selectiedag bij de VNG.
Het afgelopen weekend heb ik wat informatie opgezocht op internet en druk getwitterd. Mede dankzij mijn twittervrienden, met name Marloes Pomp en Kim Spinder, ben ik tot de onderstaande visie gekomen. Het is de beta versie en ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, waarmee ik de visie hoop aan te scherpen!
De heroriëntatie van de Overheid
De problematiek van de overheid is al decennia lang hetzelfde: hoe gaan we de vraagstukken van coördinatie en afstemming oplossen, hoe laten we de vaten van de overheid met elkaar communiceren en – belangrijker –aansluiten bij de problematiek die buiten ‘speelt’. Huidige ontwikkelingen als groeiende en snel wisselende complexiteit, meer met minder moeten doen, web 2.0 en de nieuwe generatie professionals, brengen weer dezelfde problematiek naar boven. Zou ik in het licht van deze ontwikkelingen de overheid nog steeds op dezelfde manier indelen als nu het geval is, mocht ik het helemaal opnieuw doen? Ik denk het niet.
De burger centraal
De overheid redeneert te veel vanuit zichzelf. Niet de samenleving, maar regels, structuren en procedures staan centraal. De primaire verantwoordelijkheid van de overheid is om een rol te spelen in de afweging van persoonlijk en algemeen belang en de burger daarbij te betrekken. Deze verantwoordelijkheid moet dan ook weer centraal komen te staan. De functie van de overheid is om overzicht te houden over alle onderwerpen die de kop opsteken in de samenleving, zodat burgers zich niet in elke kwestie hoeven te verdiepen. Burgers beperken zich nou eenmaal tot die onderwerpen die hen persoonlijk, hun werk of hun omgeving aangaan.
De burger wil gemak en eenvoud. De burger wil één loket, waar hij maar één keer zijn gegevens hoeft over te dragen en de ambtenaar antwoord kan geven op al zijn vragen. De gemiddelde bewoner weet niet eens dat er drie overheidslagen zijn. De overheid is voor de burger gewoon de overheid. Niet een wirwar aan lagen, departementen en organisaties. Het kan de burger niets schelen wat er aan de achterkant gebeurd, zolang hij er maar geen last van heeft.
Chemische Reacties
Je kunt wel één front office introduceren, maar zonder één back office, loopt het alsnog mis. In mijn visie is de overheid één organisatie. Een groot netwerk dat geen intrinsieke structuur meer kent, maar zichzelf om maatschappelijke thema’s vormt, en daarbij continue in beweging en ontwikkeling is. Als moleculen die verbinding met elkaar aan kunnen gaan om een nieuw element te vormen, maar deze verbindingen ook kunnen verbreken om weer andere verbindingen aan te gaan. Niet alleen met deeltjes binnen de overheid, maar ook met deeltjes van ‘buiten’. Er wordt grensoverstijgend georganiseerd, niet door nieuwe grenzen te trekken en nieuwe structuren te institutionaliseren, maar door rondom concrete thema’s samen te werken in zich gaandeweg het proces zelf structurerende en vormende verbanden.
Daar in het netwerk waar beleid en uitvoering plaatsvinden, vindt de meeste chemische activiteit plaats. Het verbreken en aangaan van verbindingen gebeurt hier in chemische reacties op veranderingen in buitenwereld. De politiek besluit wanneer en waarvoor deze reacties plaats moeten vinden. De beslissingen van de politiek worden vertaald naar het netwerk door een ambtelijke top. Deze ambtelijke top regisseert de thema’s waar activiteit op plaats vindt, en de verbindingen die daaromheen ontstaan.
Verbindingen vormen zich rondom maatschappelijke thema’s, functionele activiteiten als wetgeving en bedrijfsvoering, en geografische gebieden. Het netwerk is een sociale omgeving, waarin ambtenaren zich meervoudig kunnen verbinden en positioneren tussen partijen. Er is ruimte voor differentiatie tussen gebieden, maar nieuwe diensten of oplossingen worden altijd samen, vanuit het netwerk, ontwikkeld. Door creatieve concurrentie te organiseren wordt de beste manier gezocht en dat vervolgens wijdverspreid ingezet. Verantwoordelijkheid wordt neergelegd daar waar de kennis is en wordt niet beperkt door de kunstmatige grenzen van organisaties. Financiële structuren zijn ook fluïde en bewegen mee met de verbindingen in het netwerk. Er zijn geen schotten tussen budgetten die de uitvoering van creatieve, efficiënte en effectieve oplossing hinderen. Ambtenaren committeren zich, vanuit hun expertise, interesse en nationaal of lokaal belang, aan thema’s en maken daar resultaatafspraken over met de ambtelijke top. Ze bepalen, tot op bepaalde hoogte, zelf waar, wanneer, hoe en met wie ze werken en maken hiervoor gebruik van de mogelijkheden die het internet en de techniek hen biedt.
Je moet lid zijn van Ambtenaar 2.0 om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van Ambtenaar 2.0