Ambtenaar 2.0

samen werken aan overheid 2.0

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van een “raamcontract”. Notutekst heeft een raamcontract in de wacht gesleept.

Altijd enorm opgezien tegen organisaties die een dergelijk contract hadden met de overheid. Met enkel een raamcontract, weet ik nu, ben je er nog niet. Mijn opdrachtgever stelt via dat contract slechts voorwaarden aan mijn functioneren en stelt daarmee het kader.

Niet dat je met een dergelijk raamcontract per definitie zicht hebt op meer. Het is ook mogelijk dat je willekeurig zicht hebt op minder.

In het traject naar dat contract toe (enkelvoudige onderhandse aanbesteding), zei iemand tegen mij: “Je kunt ook niet tekenen”. Geen raamcontract nemen, leek mij toch minder ondernemend dan er wel eentje nemen.

In dat contract staat onder meer dat mijn opdrachtgever niet verplicht is om mij opdrachten te geven. Wanneer ik het raamcontract onderteken, ben ik wel verplicht opdrachten in dat kader aan te nemen. Het is aan mij om ervoor te zorgen dat ik aan mijn verplichtingen voldoe. Ik dacht: “Ik voldoe al 23 jaar aan mijn verplichtingen. Het moet wel gek lopen als mij dat niet meer lukt in de laatste vier jaar van mijn zakelijk bestaan”.

Nu heb ik van nature een enorme werklust en werk ik samen met betrouwbare collega’s in de markt. De lust om te werken, is groter dan de angst verplichtingen aan te gaan die ik niet aankan. Al 23 jaar werk ik min of meer binnen het kader van de overheid. “Die vier jaren die ik vanaf 2016 nog te gaan heb, kunnen er nog wel bij”, zo dacht ik. Het raamcontract als kroon op mijn werk. Het contract als symbool van per definitie binnen het kader werkend van mijn opdrachtgever. Het leek mij een passende waardevolle afsluiting van mijn carrière als breed gewaardeerde verslaglegger. Tik zelf maar in, in Google “verslagleggers Nederland”.

Vertrouwen en transparantie

Ik zie met vertrouwen mijn toekomst tegemoet. De overheid staat in mijn ogen symbool voor rechtvaardigheid en goede trouw. De overheid en kwade trouw is voor mij onbestaanbaar. De ambtenaar die waarschijnlijk het grootste deel van haar bestaan al ambtenaar is, zei in het traject richting het raamcontract: “op een gegeven moment moet je ook ruimte maken voor anderen”. Mijn blik zal een groot vraagteken geweest zijn. Een zzp-er die na 23 jaar ruimte moet maken in een wereld waar topfunctionarissen die in dienst zijn, 23 jaar lang op die topposities blijven zitten? Ergens moet het goede voorbeeld gegeven worden, dacht ik zachtjes een beetje vilein in mijzelf.

Laat ik mijn “zwaar onderhandelde” raamcontract vieren als symbool van transparantie: als kijk ik door dat raam naar mijn toekomst. De toekomst van de duurzaamheid, van de continuïteit, van de persoonlijke ontwikkeling, van mijn toegenomen professionaliteit, van mijn groeiend inzicht in hoe onze overheid functioneert. Ik zal ervoor zorgen dat mijn raam niet beslagen wordt. Dat ik er goed doorheen kan blijven kijken. U hebt vanaf 2009 mee kunnen kijken naar mijn ontwikkelingen. Kijk het laatste deel van mijn traject nog even mee. Ik houd u graag op de hoogte.

Conclusie

We hebben tenslotte te maken met de overheid die de regels stelt. In dit geval de DBA, Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties. Regels hebben we nodig. Al bestaan daarover uiteenlopende opvattingen, ook binnen onze overheid. En die regels gelden in gelijke gevallen voor iedereen. Zie artikel 1 van onze grondwet: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Ik kan mij dus veilig voelen als zzp-er met mijn raamcontract bij onze overheid.

Weergaven: 224

Opmerking

Je moet lid zijn van Ambtenaar 2.0 om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van Ambtenaar 2.0

© 2017   Gemaakt door Davied.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden