Ambtenaar 2.0

samen werken aan overheid 2.0

Onlangs was onze minister Spies uitgebreid in het nieuws. Met de terechte steen in de vijver dat we als overheid eindelijk eens afscheid moeten nemen van dat verstikkende LIFO-principe. We hebben ’t dan voor de goede orde over last-in-first-out. Want tweeduizend jaar na Christus laten we ons in het publieke domein nog steeds ringeloren met tragische regels en verstikkende procedures. Waarbij zij die het meeste zitvlees hebben daar ook uitbundig voor worden beloond! En dus vooral geen afspiegeling van talenten, niet van leeftijdscategorieën of nog van andere begrijpelijke krimpcriteria. Ook geen verzilvering van je schaal vanuit een concerngedachte. En ook niet beseffen dat er een relatie bestaat tussen mobiliteit en het vergroten of verbreden van het perspectief voor je collega’s. Domweg omdat je hen meerdere carrièrelijnen kunt aanbieden. Nee, diegene met het kortste dienstverband is de gewoon pineut. En die zwaaien we dan dus uit. Het enige goede nieuws is dat de regeling simpel en daarmee ook eenvoudig uitvoerbaar is. Zonder verdere rompslomp. Maar dat is ook wel absoluut het enige. Wat de naakte feiten zijn écht alarmerend! Sinds 2007 is de instroom van jongeren (onder de 30 jaar) binnen de overheid gedaald met meer dan 60%. En in vijf jaar tijd is het marktaandeel van jongeren gedaald met dik 15%. Tegelijkertijd is dat van ouderen (boven de 55 jaar) gestegen met bijna 30%! En van de groep ambtenaren die de firma verlaat is de groep tot 35 jaar by far de grootste. Tel uit je winst! Hoezee dus. En dan te bedenken dat ons kapitaal als overheid onze mensen zijn!

En nou moet jij als verandermanager een organisatie omturnen met alleen maar oudere collega’s. Die veel zitvlees hebben. En die in de afgelopen periode ook fors zijn beloond voor het feit dat ze zijn blijven zitten. In de sfeer van ‘blijf zitten waar je zit en verroer je niet’. Dus die transformatie die jij moet gaan regisseren geschiedt met diezelfde collega’s zonder dat nieuwe verse bloed. Dat o zo noodzakelijk is voor die verfrissing. Met de opdracht dat je als publiek domein een geheel andere wijze moet gaan werken. Waarbij kreten als ‘de juiste balans tussen klantgericht en klantgezwicht’, ‘proactief inspelend op concrete behoeftes’ én ‘complementair met de markt’ business as usual moeten zijn. Domweg omdat onze maatschappij daar ook om vraagt. En volkomen terecht overigens!

Tsja. Ga daar maar aan staan. Lijkt me dus heel redelijk dat we met de vertegenwoordigers van de medezeggenschap nu eindelijk eens gaan komen tot faire spelregels. Want beste vakbondsbestuurders, is het feit dat we die jongeren alsmaar aan het lijntje houden en hun tijdelijke contracten weer eens verlengen met een half jaar, dan wel zo eerlijk … Biedt hen dat dan wel perspectief? En waar bent u over vijf jaar als we deze lijn nog verder doortrekken? Want we weten toch allemaal dat dé asset van de overheid ons human capital is? Of niet soms? En wordt het dan niet eens hoog tijd om dit tij te keren? Getuigd in ieder geval van moed dat onze minister het onderwerp heeft geagendeerd!

Weergaven: 169

Opmerking

Je moet lid zijn van Ambtenaar 2.0 om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van Ambtenaar 2.0

© 2018   Gemaakt door Dirk Jan van der Wal.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden